دروغ گفتن , دست پینوکیو را از پشت بسته , فاطمه باغستانی , دروغگویی , داستان هایی دروغین ,دروغگوی پاتولوژیک

دروغ گفتن | دست پینوکیو را از پشت بسته | روانشناسی ارتباطات

دروغ گفتن

 

دست پینوکیو را از پشت بسته !

دروغ گفتن , دست پینوکیو را از پشت بسته , فاطمه باغستانی , دروغگویی , داستان هایی دروغین ,دروغگوی پاتولوژیک

هر بار که نام پینوکیو را می شنوم، اولین ویژگی که به ذهنم می رسد، این است که وقتی دروغ می گفت، دماغش دراز می شد. با خودم فکر می کنم اگر همه ما این ویژگی را داشتیم، آن وقت آمار تصادف دماغ ها بالاتر از تصادفات جاده ای می شد. دروغ گفتن   آدم های دروغگو در اطراف ما کم نیستند. راستش دروغ گفتن ما هم کم نیست فقط  فرقش این است که دروغ های خودمان را مصلحتی می نامیم و هزار بهانه برایشان می تراشیم اما دروغ های اعضای خانواده و دوستان خود را نابخشودنی می دانیم. البته اگر واقعا دروغمان کسی را آزار ندهد و در دیگری آرامش ایجاد کند و مانع جدالی بزرگ شود، آن قدرها هم ایراد ندارد و حتی می تواند حالی خوب بیافریند و از ناراحتی دوستی ممانعت کند. اما گاهی بیانی ناحق را بر زیان می رانیم تا دیگری را فریب دهیم. وقتی بر این اساس دروغ می گوییم، به روابط خود آسیب می زنیم. طرف مقابل دیگر به ما اعتماد نمی کند و ما استنباط او از حقیقت را به ابهام می کشانیم. حالا نظرتان چیست؟ آیا دروغ گفتن را ایده ی خوبی می پندارید؟ بهتر است ابتدا تعریفی مختصر از دروغ گفتن داشته باشیم. وقتی فردی به دلیل مسئولیت ناپذیری و عدم پذیرش اشتباهاتش احساس خطر می کند یا از تغییر وضعیتی که در آن امنیت دارد، می هراسد، دروغ می گوید. این فرد گاهی برای پنهان کردن نقص های فردی و یا دستیابی به یک منفعت دروغ می گوید. دروغ انواع مختلفی دارد که بدترین نوع آن دروغ گفتن پاتولوژیک یا مرضی است.

وقتی مساله دروغ گفتن به جایی می رسد که فرد قادر به کنترل آن نباشد، او را دروغ گفتن پاتولوژیک می نامند. دروغ گفتن پاتولوژیک به تمام دروغ هایش ایمان دارد حتی اگر آن دروغ ها بر اساس واقعیت نیز نباشند. این افراد در هر بعدی از زندگی خود دروغ می گویند و هر دروغ آن ها برای رسیدن به خواسته ای است. حال چگونه تفاوت بین کسی که مصلحتی دروغ می گوید را با کسی که یک دروغگوی بزرگ است، تشخیص دهیم؟

شناسایی شخصیت یک دروغگوی مرضی بسیار مهم است: چنین فردی تمام وقت دروغ می گوید. برای او دروغ گفتن نوعی سبک زندگی است به طوری که راست گویی برایش آزاردهنده است. این نوع دروغگویی ریشه در کودکی این افراد دارد. چرا که در کودکی متوجه شده اند که اگر دروغ بگویند، شرایط بهتر می شود و تنبیه نمی شوند و حتی در برخی موارد پاداش هم می گیرند. مثلا وقتی نمره بدی گرفته، برگه اش را دستکاری می کند، خانواده اش را فریب می دهد و خانواده هم بی‌خبر از دروغ او، برایش جایزه ای تهیه می کند. به این ترتیب کودک تصور می‌کند کار خوبی کرده که در مورد نمره‌اش دروغ گفته! در بعضی موارد فرد از کودکی دچار نقاط‌ضعف است و اعتماد به نفس پایینی دارد بنابراین از دروغگویی به‌عنوان پوششی برای نقاط ضعفش استفاده می‌کند تا از تهدید در مدرسه و محیط بازی خود در امان باشد.

اصلی ترین سوالی که شاید در مورددروغ گفتن مرضی مطرح می شود این است که آیا چنین فردی در واقعیت زندگی می کند. دروغ گفتن مرضی در واقعیت زندگی نمی کند و حفظ ثبات در زندگی شخصی برای او بسیار سخت است. این افراد مادام تغییر شغل می دهند، روابطی ناپایداری دارند و اعضای خانواده آن ها به ویژه همسر به دلیل دروغ شنیدن های مداوم، از آن ها حمایتی نمی کنند و یا روابط خود را با آنها قطع می کنند.

دروغگوی پاتولوژیک همیشه داستان هایی سر هم می کند و برای اطرافیان بازگو می کند اما هر بار جزئیات داستانش را تغییر می دهد. برای اثبات این ادعا می توانید یک سوال مشابه را در طول روز چندین بار از این فرد بپرسید تا نوسانات را در صحبت های او ببنید. از شنیدن جزئیات متفاوت یک داستان شگفت زده خواهید شد.

یک ویژگی مشترک بین دروغ گفتن پاتولوژیک و فردی که دچار اختلال خودشیفتگی است این است که هر دو عاشق جلب توجه هستند. پس این امکان وجود دارد که دروغگوی مرضی که همیشه دوست دارد در مرکز توجه باشد، یک ریز دروغ ببافد. همین خواسته باعث می شود هر بار به دروغ های بزرگتری متوسل شود. او ممکنست تنها به دلیل احساس مهم بودن، حس برتری یا به علت آن که عزت نفس پایینی دارد و توجه می طلبد، دروغ بگوید. قطعا حفظ رابطه با چنین فردی کاری بس دشوار است پس چه خوب است که قبل از شروع ارتباط با فردی جدید، کلیدهایی برای شناخت بهتر دروغگویان مرضی داشته باشیم.

دروغ گفتن , دست پینوکیو را از پشت بسته , فاطمه باغستانی , دروغگویی , داستان هایی دروغین ,دروغگوی پاتولوژیک

کلیدهایی برایدروغ گفتن این افراد

  • آن ها یک داستان را هر بار با جزئیات متغیر تعریف می کنند.

  • آن ها قادر به تمییز دادن بین دروغ و حقیقت نیستند.

  • آن ها اعتماد به نفس کمی دارند و احساس می کنند برای دیگران اهمیتی ندارند.

  • آن ها کارهای خود را بزرگ جلوه می دهند تا ارزشمند دیده شوند.

  • در صورتی که در جمعی باشند و دوستانشان مانع حرف زدن آن ها شوند، دروغگویی به این سبک می تواند به افسردگی و اضطراب آن ها بینجامد.

  • آنها همه چیز را مبالغه آمیز تعریف می کنند.

  • دروغگوی پاتولوژیک گاهی از روی اجبار، گاهی از روی عادت و گاهی به طرزی دیوانه وار دروغ می گوید.

  • او بیشتر اوقات در مورد خاطرات شاد خود صحبت می کند و یا داستان هایی دروغین می سازد تا لحظات منفی که تجربه کرده است، را تغییر دهد. او هرگز نخواهد پذیرفت که زندگی می تواند سخت باشد اما روش درمان این افراد چیست؟

درمان

برای این افراد درمان روان شناختی کمک موثری است. البته این نوع درمان در صورتی ممکن است که خود فرد در شرایطی قرار گیرد که دروغگو بودن خود را بپذیرد و به درمان خود تمایل نشان دهد. در این صورت او می تواند طی درمان، شرایط و افکاری که او را به دروغگویی سوق می دهد، شناسایی کند، زمان هایی که دروغ می گوید را بشناسد و بیاموزد که به شیوه ای متفاوت رفتار کنند. اگر فرد خودش تمایل به درمان نداشته باشد، هیچ درمانی کارساز نخواهد بود. اگر این فرد تمایلی به درمان ندارد، بهتر است مرزهای خود را با او مشخص کنید تا از جانب وی صدمه ای نبینید.

فاطمه باغستانی

دروغ چه اثراتی روی بدن می گذارد؟




دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.