سندرم لایک در نوجوانان را جدی بگیریم

سندرم لایک در نوجوانان را جدی بگیریم | روانشناسی نوجوانی و بلوغ

سندرم لایک در نوجوانان را جدی بگیریم

سندرم لایک در نوجوانان را جدی بگیریم

اصولا یکی از سه نیاز روانشناختی پایه که ساختار زیربنایی شخصیت و سلامت روان را تشکیل میدهد، نیاز به احساس شایستگی میباشد،
احساس شایستگی، یعنی چقدر توانمند، خودکارآمد، محبوب و موفق هستیم، امروزه متاسفانه، بسیاری از دانش آموزان، دانشجویان و نوجوانان صرفا به جای اینکه این نیاز به احساس شایستگی خود را از طریق کسب شایستگیهای علمی، تحصیلی، شغلی و مالی جستجو کنند، صرفا به دنبال ارضای این احساس از طریق جمع آوری فالور و لایکهای اینستاگرامی و فضای مجازی هستند، تا جاییکه این مساله، به یک بحران روانشناختی برای نوجوانان تبدیل شده است و نه تنها، باعث افت تحصیلی آنها شده است، بلکه حتی اعتماد به نفس، محبوبیت و احساس شایستگی خود را در قبال تعداد لایکهایی که دارند، تعریف میکنند و اگر تعداد لایکها، به آنچه انتظار دارند نرسد، دچار اضطراب، بیخوابی، حقارت و حتی انزوا و افسردگی آنها میشود.
به نوجوانان خود یاد دهیم احساس شایستگی خود را وابسته به لایک دیگران نکنند.

بخوانید : شبکه مجازی یا زندگی واقعی ؟

سندرم لایک در نوجوانان را جدی بگیریم
در واقعیت شبکه‌های اجتماعی این هویت را به صورت مصنوعی به کاربران تزریق می‌کند و این عادت را به ما می‌دهد که مدام در معرض نمایش دیگران قرار بگیریم و محتاج لایک گرفتن و تأیید آنها شویم. همچنین ترویج شبکه‌های اجتماعی، افراد را وادار به این موضوع می‌کند که بدون فکر هر مطلبی که دم دست‌شان باشد، منتشر می‌کنند تا احیانا در این ماراتن لایک گرفتن و فالور جمع کردن عقب نمانند.

فعالیت بدون فکر کاربران در شبکه‌های اجتماعی سبب پوچی می‌شود و دیگر افراد فکر نمی‌کنند که به دنبال چه هستند و تنها سوار بر موج جدیدی از مدیا، شبکه‌های اجتماعی، لایک کردن و فالور جمع کردن می‌شود و شروع به اشتراک کردن مطالب می‌کنند و در این صورت به جای آنکه شاهد محتوای مناسب و ارزشمند باشیم، شاهد اشتراک‌گذاری مطالب بیهوده هستیم.

 کاربران در شبکه‌های اجتماعی به دنبال اشتراک‌ گذاشتن عکس و فیلم و آرشیو جمع کردن هستند و متأسفانه دچار سندرم لایک و فالور شده‌اند. این معضل جدیدی است که شاهدش هستیم. اولین آسیب جدی این اتفاق، آسیب قرار گرفتن حریم خصوصی افراد است یعنی افراد شخصی‌ترین عکس‌ها و فیلم‌های زندگی‌شان را در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک می‌گذارند و پس از مدتی همه حریم‌ شخصی‌شان از بین می‌رود.

 آسیب دیگر ناشی از اشتراک گذاشتن عکس‌ها و فیلم‌ها، مورد سوءاستفاده قرار گرفتن حریم افراد است. یعنی به مرور عکس‌ها و فیلم‌های شخصی در صفحات شبکه‌های اجتماعی افراد آرشیو می‌شود و بسیاری از سوءاستفاده‌گران از این محتوای خصوصی سوءاستفاده می‌کنند.

یکی دیگر از آسیب‌ها این است که پس از فعالیت بسیار کاربران، پروفایل‌ها شخصیت افراد را می‌سازند. یعنی لایک‌ها، کامنت‌ها و فالورها به کاربر می‌گوید که چه بپوشد، چه رفتاری کند و کجا برود. به مرور شخصیت کاربر براساس پروفایل‌ها و این موارد بازسازی می‌شود. این اتفاق آسیب‌های زیادی دارد که در بعد اجتماعی سبب ایجاد مصرف‌گرایی، تجمل‌گرایی، هم‌رنگ جماعت شدن به شکل منفی، تن دادن به تجملاتی که شاید برای‌مان لزومی نداشته باشد، می‌‌شود.

 بسیاری از محتوایی که در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشته می‌شود سبب ترغیب و مصرف محصولات خاصی می‌شود که کاربرد خاصی ندارد. برای مثال اگر مروری بر اطرافیان‌مان داشته باشیم متوجه برخی از وسایل‌شان می‌شویم که صرفا جهت تجمل از آن استفاده می‌کنند و هیچ کاربرد ویژه‌ای برای‌شان ندارد که می‌توان به تلفن‌های همراه پیشرفته اشاره کرد.

به مرور در شبکه‌های اجتماعی یک سری محصولاتی تعریف می‌شوند که هویت کاربران را تبیین می‌کنند و هیچ مصرفی برای استفاده شدن ندارد. یعنی محصولات کاربران را انتخاب می‌کند نه آنکه کاربر محصول را انتخاب کند. در این صورت شبکه‌های اجتماعی هم می‌توانند آسیب جدی به حوزه اقتصاد کشور وارد کنند و هم از نظر فرهنگی یک گسل فرهنگی در جامعه ایجاد کنند و جامعه را دچار تکه تکه شدن کنند و در نهایت با جامعه‌ گسسته روبرو شویم.

 سواد رسانه‌ای تنها در مواجهه با شبکه‌های اجتماعی مهم نیست بلکه در مقابله با همه رسانه‌ها ضرورت دارد و باید سواد رسانه‌ای را در جامعه افزایش دهیم تا حتی استفاده از همین تلویزیون ساده را مردم یاد بگیرند. مردم را باید با آسیب‌ها و سندرم‌های جدی شبکه‌های اجتماعی آشنا کرد، رسانه‌هایی که شتابش از ما بیشتر است.

 اولین گام برای توسعه در جامعه این است که جامعه را از خطرش آگاه کنیم. جامعه ما به اندازه کافی از فضای مجازی آسیب دیده است و اگر بخواهیم والدین، افراد تأثیرگذار، کارشناسان فرهنگی و اصحاب رسانه درخواست کنیم که این آسیب‌ها را درست تفهیم و معرفی کنند، ضرورت آشنایی با سواد رسانه است. این امر می‌تواند به حل بسیاری از مشکلات کمک کند.

سواد رسانه‌ای را در جامعه باید توسعه دهیم و به دنبال آموزشش باشیم. همچنین آموزش تا زمانی که نیاز و پرسش ایجاد نکند، ثمربخش نخواهد بود و متأسفانه در جامعه ما احساس خطر و پرسش و نیاز سواد رسانه‌ای هنوز به وجود نیامده است.

منبع:khabarfarsi.com

جمع آوری شده توسط سایت روانشناسی خانواده سندرم لایک در نوجوانان را جدی بگیریم

.

در ادامه بخوانید :

سندرم سیندرلا ترس پنهان زن‌ها از استقلال

سندروم بلاک کردن

سندروم آلیس در سرزمین عجایب

سندروم سلفی گرفتن

سندروم صدابیزاری   میسوفونیا

سندرم خستگی مزمن

سندرم آسپرگر

سندرم بازگشت به خانه  

سندرم پیش از قاعدگی




پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.