Where-are-we-and-my-wife-together

من و همسرم تا کجا همراه هم هستیم؟

 

اصغر کیهان‌نیا

من و همسرم تا کجا همراه هم هستیم؟!

Where are we and my wife together

عشق‌ها ابدی نیستند!

پس از یک سال زندگی زناشویی، زن و مرد به زیبایی صورت هم فکر نمی‌کنند و فقط به خلق‌وخو و رفتار یکدیگر توجه دارند! / اسمایلز

یکی از پیچیده‌ترین سؤال‌هایی که جوامع امروز هنوز نتوانسته‌اند پاسخ مناسبی برای آن بیابند، این است: چرا زنان و شوهرانی که با بررسی همه‌جانبه و تفاهم کامل و بیشتر عاشقانه، زندگی مشترک را شروع می‌کنند، پس از چند سال، به یکنواختی رابطه و نوعی بی‌تفاوتی می‌رسند؟! بر سر آنانی که با شیفتگی و دلدادگی آغاز زندگی خود را جشن می‌گیرند، چه می‌آید که مقابل هم می‌ایستند و حاضر نمی‌شوند یک قدم به نفع طرف مقابل عقب بنشینند؟ چرا گاهی از هم دلزده می‌شوند و به‌جای این‌که پایه‌های عاطفی پیوندشان محکم‌تر شود، سست‌تر می‌شود؟ چرا فقط تعداد کمی از همسران می‌توانند تا پایان با یکدیگر در تفاهم کامل و توأم با عشق به‌سر برند؟

علل فاصله گرفتن همسران از هم

دلایل و شواهد زیر هرچند برای این جدایی‌ها کافی نیست اما بیشترین نقش را در دوری زن و شوهر از یکدیگر دارند.

  1. بی‌توجهی به رعایت اصول اولیه: بی‌توجهی به آنچه موجب آغاز عاشقی و دلدادگی شده؛ مثل خوب لباس پوشیدن، منظم و مرتب بودن، خوب غذا خوردن، وقت‌شناسی، خوش‌سخنی، رعایت آداب اجتماعی، هدیه خریدن، مهربانی کردن و جایگزینی این ویژگی‌های مثبت در زندگی زناشویی با رسیدگی نکردن به سر و وضع و بی‌توجهی به اصلاح و آرایش صورت، شکم‌پرستی و پرخوری، وقت‌نشناسی، بدزبانی، دروغگویی و نامهربانی، رؤیاهای طرف مقابل را نقش بر آب می‌کند.

  2. ایجاد شخصیت بدلی: وقتی حقایق را از هم پنهان می‌کنیم، اطلاعات غلط و نادرست به‌هم می‌دهیم و به دروغ ادعا می‌کنیم ویژگی‌های مثبتی داریم و خود را همسری آرمانی، خونسرد، بخشنده و مردمدار معرفی می‌کنیم اما در عمل خلاف این‌ها ظاهر می‌شویم؛ باید به همسرمان حق بدهیم نگاهی مانند گذشته به ما نداشته باشد! وقتی پیش از ازدواج وعده‌هایی می‌دهیم که از انجامشان عاجزیم، باید آماده باشیم فردا به چشم قهرمان به ما ننگرند و به نقش ضدقهرمان سقوط کنیم. وقتی خود را کدبانو، خانه‌دار و صرفه‌جو معرفی می‌کنیم، اما از انجام نقش آن ناتوانیم، باید آمادگی دلسردی همسرمان را داشته باشیم.

  3. تفاوت فکری: ادامه تحصیل یکی و توقف دیگری، گرایش شدید یکی به مذهب، سیاست، ایدئولوژی یا به‌طورکلی ارتقای فکر و اندیشه‌اش در مقابل ایستایی دیگری، موجب می‌شود زن و مرد از هم فاصله بگیرند.

  4. فرافکنی: هر انسانی در طی روز دچار فشارها و استرس‌هایی می‌شود که یا ناشی از خطاهای اوست یا علت خارجی دیگری دارد؛ اما برای این‌که در مقابل این فشارها بی‌دفاع نباشد، به سلاحی متوسل می‌شود که در اصطلاح به آن «مکانیسم دفاعی روان» (Psychological Defense Mechanisms) می‌گویند. یکی از انواع رایج چنین مکانیسمی «فرافکنی» (Projection) است؛ یعنی اشتباهی کرده‌ایم اما نمی‌توانیم شجاعانه به آن اقرار کنیم؛ درنتیجه برای این‌که از دست خودمان عصبانی نشویم و خود را آرام کنیم، به‌ناچار تقصیر را به گردن طرف مقابل می‌اندازیم. اگر این خطاها که اغلب طبیعی هستند، به شکل فرافکنی درآیند، زن و شوهر مدام نسبت به هم فرافکنی فاعلی و مفعولی خواهند داشت. وقتی شما سهم خود را در وضعیت بد پیش‌آمده انکار ‌کنید و آن را ناشی از بی‌توجهی دیگران بپندارید، از «مکانیسم دفاعی روان» خود سود جسته‌اید تا در تعادل روانی باقی بمانید. اگر تمام این تقصیرها را متوجه نزدیک‌ترین فردِ در دسترس یعنی همسرتان سازید، بی‌شک نوعی دلسردی و بی‌علاقگی تدریجی در او ایجاد می‌شود. این است که زن و شوهر باید از همیشه با هم بودن بپرهیزند و گاهی با خود خلوت کنند تا بی‌جهت و باجهت از دست یکدیگر عصبانی نشوند.

  5. رنجش حل‌نشده: وقتی زن و مرد از هم دلگیر می‌شوند و درصدد رفع آن برنمی‌آیند، وقتی اجازه می‌دهند ناراحتی و دلخوری‌شان روی هم انباشته شود، مانند خودرویی می‌شوند که باری از لجن حمل می‌کند. اگر این خودرو بار خود را خالی نکند، بوی بدش همه جا را فرا می‌گیرد. همسرانی که رنجش‌های خود را رفع نمی‌کنند، باید انتظار داشته باشند رابطه‌شان سرد شود. وقتی یکی از دیگری می‌رنجد، بیمنطق، بی‌انصاف و پرخاشگر می‌شود. حالا حدس بزنید قضاوت چنین آدمی نسبت به همسرش چگونه خواهد بود؟!

این عوامل و موارد دیگری چون اختلاف در فرهنگ، سن، تربیت، سلیقه و طبقه اجتماعی، در ابتدای ازدواج خود را نشان نمی‌دهند؛ اما پس از این‌که التهاب دوره عاشقی و دلدادگی فروکش کرد، مجال ظهور پیدا می‌کنند. در این صورت اگر زن و شوهر آگاهانه، جدی و صادقانه با مسائل بین خود برخورد کنند و در جهت رفع آن‌ها با گذشت و ایثار بکوشند، بی‌تردید همه چیز به شکل دوست داشتن اولیه باقی خواهد ماند. اگر هریک از همسران بدون توجه به مسائل دیگری به راه خود بروند، به‌یقین حاصلی جز جدایی و ویرانی کانون خانواده عایدشان نخواهد شد.




دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *